EV

 Bir yere ev diyebilmek için oranın dört duvardan , çatıdan olması gerekmiyormuş. Bir insana tüm duygularınla sığınmakta o kişinin kalbini ev yapıyormuş insana. Bir insan bir insana elbet yetermiş... Bunu yaşadığım ve en önemlisi anladığım dönemdeyim. Gökyüzünün sonsuzluğunu gözlerinde , güneşin sıcaklığını teninde , ay'ın aydınlığını aklında ve o güzel saflığı kalbinde bulduğum bir yerdeyim. Sevginin sefasını da cefasını da tek bir yerde yaşıyorum. Bir deniz kenarında oturup huzur bulurcasına ona bakıp huzur buluyorum. Seviliyorum ve seviyorum... Konuştuğunda tüm dünyaya sağır olup sadece onu dinliyorum , dinlenmek istediğimde omuzuna yatıp tüm her şeyi orada bırakıyorum. Bazen seviyorum demek bile az ve yetmiyormuş gibi geliyor. Ya bunun adı aşk ya da bu aşk değilse yeni , bambaşka bir duyguyu tadıyorum. Onu düşündüğümde sanki bambaşka sadece bize ait başka bir dünya , başka bir hava , başka bir ekosistem varmış gibi hissediyorum... 

Büyüdüm onunla büyüdüm , onunla öğrendim çiçeklerin isimlerini , onunla öğrendim mevsimleri ve onunla öğrendim ne kadar büyürsem büyüyeyim yanında hep çocuk kalabileceğimi.

Bu yüzden sana binlerce iyi ki sevgilim... 

Şu anlamını yitirmiş dünyamda gelip en güzel anlam olduğun için.