Bazen oturur düşünürüz ''bu düşünceye , bu hale nasıl geldim'' diye. Aslında herkesi oraya getiren bir düşünce , bir yaşanmışlık mutlaka vardır şu an yaşadığımız hayata durarak gelmemiz mümkün değil ne kadar bir şey yapmadığımızı düşünsekte aslında zaman bize çok şey katmaya devam ediyor. Geriye dönüp baktığımda şu anki halimden bambaşka yerdeyim ve bambaşka bir hayat yaşıyorum bazen kendime diyorum ki ''geçmişte yaptıklarımı şu an yapabilir miydim düşününce diyorum ki hayır yapamam çünkü artık ben o kişi değilim.'' Beni bu düşünceye sürükleyen yaşadıklarım oldu ki şu son bir yıldır çok daha başka yerdeyim. Zannederdim ki çoğu şey kalıcı ya da insanlar hep bildiğim gibi ya da çoğu şeyi yaptım ya da elimden gelen her şeyi yaptım ya da her şeyi görüyorum ya da her şeyi biliyorum... Burada oturup binlerce ya da sayabilirim ama ne faydası var bunları sadece zannettikten sonra. Gözlerimin görmesinden , kulaklarımın duymasından , ellerimin bir şeye dokunup bilmesinden çok daha derin şeylerin olması gerekiyor. Sadece görmek , duymak , bilmek yetmiyormuş hiçbir zaman. Hissetmek gerekiyormuş... Gözlerimizin açık olması her zaman gördüğümüz anlamına gelmiyormuş acı şekilde öğrendim. Gerçekten görmek istediğimde anladım ki yanımda olduğunu sandığım çoğu kişi yokmuş , bildiğim şeyleri bilmiyormuşum ya da başardığım zannettiğim çoğu şeyin daha başındaymışım ve bunları gerçek olarak anladığımda olmam gereken yerden daha geride olduğumu gördüm ne acı oysa bana sorulsa ben çabalamıştım , ben o yere çoktan gelmiştim ama öyle olmuyormuş işte ve daha ilginç olanı ne biliyor musunuz bunları size gerçekten tek bir kişi gösterebiliyormuş. Bu raddeye geldiğinizde zaten yanınızda ya hiç kimse olmuyor ya da nadir bulunan birisi oluyormuş. Ben şanslı olanım çünkü benim yanımda öyle birisi var bunların hepsine sahip ve bana öğretmekte , göstermekte asla geri durmuyor bazen çok sert olabiliyor ama öyle olmadan da olmuyormuş. Her insanın şükrettiği biri vardır , ben iyi ki dediğim yerdeyim...
Yorumlar
Yorum Gönder