AN

 Hayatta beceremediğim şeylerden biride ''an'' da kalmaktır. Kendimi bildim bileli hep takıntılı hallerimden şikayet ediyorum hatta bunlar bazen o kadar çok oluyor ki o an her şeyi bırakıp sadece ona odaklanıyorum ne geçen giden zamandan haberim oluyor ne de o andan. Aklım hep o gitmek bilmeyen düşüncede daha da kötüsü bir şeye takılı kaldıkça diğer şeylerde takılmaya başlıyor öyle zor bir döngü ki bu çık çıkabilirsen. Ama sonra bunun farkına varınca noluyor biliyor musunuz durup diyorsunuz ki bu kadar vakti bu kadar zamanı ben buna mı harcamışım , boşuna öldürmüşüm anlarımı , boşuna harcamışım enerjimi diye yakınmaktan başka elimize bir şey geçmiyor ne kadar üzücü aslında. Şu kısacık ömrümüzün , bize geçmek bilmezmiş gibi gelen saatlerin kıymetini neden bilemiyoruz. Ne güzel demiş Ahmet Hamdi Tanpınar ''Bazen düşünüyorum , ne garip mahluklarız ? Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikayet ederiz; Fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız ?'' 

Akıp giden hayatlarımızın farkında değiliz , hepimizin şikayet etmekten başka yaptığı bir şey yok. ''Ne geçmez zamanmış'' deyip duracağımıza o zamanın kıymetini bilmekten çok uzağız. Hiçbirimiz farkında değiliz ki akıp giden zaman bizim ömrümüzden de alıp gidiyor. Bir şeylere takılı kalmaktan hayatımızı yaşayamadığımız şu hayatta gözümüzü açıp etrafımıza , neler yaptığımıza ya da neler yapmadığımıza durup bakmalıyız. Her gün doğan güneş aslında bize bir hediye , uyandığımızda andan itibaren yüzümüzü güldürmeye başlayan insanlar bize hediye , yaptığımız , dokunduğumuz , hissettiğimiz her şey bize hediye ve gerisi sadece bizim kıymet bilmemizde.